FANDOM


Only a Nightmare 1

Aveline przemierza Nowy Orlean z matką

Only a Nightmare 3

Aveline obserwuje aukcję niewolników

Only a Nightmare 9

Madeleine pociesza Aveline

Only a Nightmare 11

Aveline wyjmuje swe szaty asasynki

To był tylko sen – wirtualna prezentacja wspomnień genetycznych Aveline de Grandpré z 16 stycznia 1765 roku, odtworzona przez Obiekt 1 za pomocą Animusa 3.0.

Opis Edytuj

Mała Aveline towarzyszy swej matce podczas przechadzki po Nowym Orleanie, jednakże pogoń dziewczynki za zbiegłym kurczakiem sprawia, iż traci ona swą rodzicielkę z pola widzenia.

Przebieg Edytuj

Aveline dostrzega uciekającego kurczaka.

  • AvelineWracaj!

Dziewczynka zbliża się do pędzącego drobiu.

  • AvelineWracaj!

Pobliski strażnik nagle wykopuje kurczaka sprzed twarzy Aveline. Dziewczynka w trwodze obserwuje toczącą się aukcję niewolników.

  • Handlarz niewolnikówIdealni do pracy na plantacji, monsieur. (panie.) Proszę tylko popatrzeć. Pracowity, silny i zdrowy.

Handlarz odwraca się do niewolnika i zaczyna go zastraszać.

  • Handlarz niewolnikówNie zapominaj, gdzie twoje miejsce, Kongo! Tak jak mówiłem, monsieur, (panie,) silny jak wół. Jest zdrów, nie licząc brakujących palców u stóp...
  • AvelineMaman? (Mamo?)

Aveline rozgląda się za swoją matką. Po ominięciu strażników, dziewczynka w końcu ją dostrzega.

  • AvelineMaman! (Mamo!)

Dziewczynka podbiega do kobiety i chwyta ją za ramię.

  • AvelineMaman! (Mamo!)

Natrafiona kobieta okazuje się jednak nie być spokrewniona z Aveline.

  • AvelinePardon, madame. (Przepraszam panią).

Strażnik dostrzega Aveline i zaczyna na nią wrzeszczeć.

  • StrażnikBachorze! Cholerna zarazo! Aresztuję cię!

Aveline zostaje przez niego zepchnięta na ziemię. Wkrótce doznaje przebudzenia pod nieco starszą postacią, odzianą w niewolnicze szaty.

Dziewczyna wstaje i zauważa stojących przed nią pięciu właścicieli niewolników. Dochodzi do bójki, z której dziewczyna ostatecznie wychodzi obronną ręką. Po pewnym czasie wychodzi mężczyzna, z którego ust wypełza wąż, pozostawiając tym samym Aveline w przerażeniu. Gad rzuca się na dziewczynę, doprowadzając do natychmiastowego przerwania jej koszmaru.

Budzi się ona w swym łóżku, obok którego zastaje swą macochę, Madeleine de L'Isle.

  • MadeleineAveline, ma chérie (moja droga), znów krzyczałaś przez sen. Męczą cię koszmary?
  • AvelineOui (tak). To tylko sen, przepraszam, że cię obudziłam.
  • MadeleineCichutko, ma chérie (moja droga), cichutko. Nigdy nie przepraszaj. Każda matka troszczy się o dziecko. Nawet ta przybrana.
  • AvelineDziękuję, Madeleine.

Madeleine opuściła sypialnię swej pasierbicy, która później zdjęła swój medalion i zaczęła się mu przyglądać.

  • AvelineMaman, (Mamo,) też się o mnie martwisz? Nie zapomniałaś o mnie? A może nie żyjesz?

Aveline wstała z łóżka i spojrzała przez okno.

  • AvelineSzkoda tracić tę noc na sen.

Dziewczyna otworzyła skrzynię, z której wyciągnęła swe asasyńskie szaty, które szybko przyodziała.

Konkluzja Edytuj

Aveline wybudziła się z koszmaru i ruszyła na miasto.

Ciekawostki Edytuj

  • Scena, w której Aveline otwiera skrzynię i wyjmuje z niej odzienie asasyna, bardzo przypomina scenę występującą we wspomnieniu Ezia Auditore, Pamiątka rodowa, w której protagonista także wyciągał asasyńskie szaty ze skrzyni, które później na siebie zakładał. Ponadto, było to ukazywane przy pomocy identycznych ujęć kamery.