Fandom

Assassin's Creed Wiki

Wielki mistrz

2790stron na
tej wiki
Dodaj nową stronę
Komentarze5 Udostępnij

Wielki mistrz – najwyższy możliwy do osiągnięcia tytuł w zakonie templariuszy, dający posiadaczowi pełną kontrolę nad jego członkami i operacjami. W czasach współczesnych ranga zmalała na znaczeniu, wielcy mistrzowie podlegają tzw. Strażnikom.

Z racji bardziej oficjalnej działalności, znamy z imienia więcej wielkich mistrzów templariuszy niż ich odpowiedników w bractwie asasynów, jednakże w związku ze stopniowym wycofywaniem się templariuszy z życia publicznego, tożsamość ich przywódców zniknęła z wiedzy powszechnej.

Mimo, że powszechnie przyjmuje się, że wszyscy przywódcy templariuszy pochodzili z zachodniej szlachty ze względu na tradycję z czasów rycerskich średniowiecza, prawda jest jednak taka, że zakon rozwinął się, zdywersyfikował i rozprzestrzenił na tyle, że przez te długie lata działalności ludzie o zupełnie odmiennym pochodzeniu, rasie i kulturowym dziedzictwie przywdziewali płaszcz wielkiego mistrza.

Historia Edytuj

Średniowiecze Edytuj

Pierwszym wielkim mistrzem templariuszy był Hugues de Payns, który założył zakon 23 czerwca 1118 roku.

W roku 1191 Robert de Sable był wielkim mistrzem. Za swoich rządów poszukiwał Fragmentów Edenu, a w szczególności Jabłka. Po jego utracie zaatakował Masjaf, twierdzę asasynów. Później w Bitwie pod Arsuf został zabity przez Altaïra Ibn-La'Ahada.

Po śmierci Roberta płaszcz wielkiego mistrza przywdział Armand Bouchart. Przeniósł się razem z siedzibą zakonu na Cypr, jednakże Altaïr podążył za nim i zabił go. Altaïr zwyciężył, a zakon stracił kolejnego wielkiego mistrza.

W XIV wieku francuski król Filip IV Piękny nieświadomy, że był pod wpływem asasynów, rozpoczął prześladowania templariuszy. W wyniku tego zostali okrzyknięci heretykami, a setki z nich zostało aresztowanych, razem z ostatnim oficjalnym wielkim mistrzem Jakubem de Molay. Od tamtej pory zakon nie mógł już funkcjonować oficjalnie. Jakub pozwolił się spalić na stosie, ratując tym swoich braci i pozwalając wrogom uwierzyć, że templariusze już nie istnieją, kiedy w rzeczywistości zakon przeniósł swoją działalność "do podziemia". Przed śmiercią posłał dziewięciu swoich najbardziej zaufanych ludzi w świat, by kontynuowali jego dzieło.

Renesans Edytuj

Od 1476 roku templariusze dowodzeni byli przez Rodrigo Borgię, kardynała za czasów papieża Sykstusa IV. Pierwotnym celem zarządzającego z Rzymu Rodrigo było zjednoczenie całej Italii pod sztandarem zakonu, jednakże templariusze odeszli bardzo od oficjalnej ideologii, wykorzystując zakon do uzyskania i utrzymania władzy dla siebie. Pomimo komplikacji spowodowanych działalnością asasynów, a głównie Ezio Auditore da Firenze, Rodrigo udało się przekupić kardynałów i został w 1492 roku wybrany na papieża, przyjmując imię Aleksander VI.

Rodrigo zabezpieczył wpływy templariuszy w Kościele i z Watykanu, czuwał nad rozwojem zakonu w Europie, a w szczególności w Anglii i Hiszpanii. Jednakże od 1500 roku jego zaangażowanie osłabło, a kontrola nad zakonem przeszła w ręce jego syna Cesare Borgii, który zachowywał się jak faktyczny wielki mistrz.

Po zamordowaniu w sierpniu 1503 roku swojego ojca, Cesare stał się oficjalnie wielkim mistrzem, jednak bez Rodrigo na czele Kościoła, nie miał już takich jak on wpływów w Europie. Cesare został wkrótce aresztowany po wybraniu papieża Juliusza II. Po ucieczce z więzienia udał się do Hiszpanii do swojego szwagra Jana III z Navarry. Wielki mistrz został ostatecznie zabity przez Ezia Auditore podczas oblężenia Viany w 1507 roku. Spowodowało to destabilizację templariuszy i ich tymczasowe wycofanie się.

Złota era piractwa Edytuj

W XVIII wieku znaczenie tytułu wielkiego mistrza trochę się zmieniło. Stało się rangą, którą przyjmowali liderzy zakonu w danym regionie.

Na Karaibach władzę nad templariuszami przejął Laureano Torres, który rozwinął organizację i zapewnił jej wpływy we Francji, Anglii i Hiszpanii. Za jego rządów zaczęto też poszukiwać Obserwatorium, które pozwalało templariuszom czytać innym w myślach. To on również odniósł pierwsze zwycięstwo nad asasynami, dzięki mapom przekazanym mu przez zdradzieckiego asasyna Duncana Walpole.

W 1722 roku karaibscy templariusze w końcu zlokalizowali Obserwatorium. Torres udał się więc do niego. Nie mógł go jednak uruchomić, gdyż nie posiadał kryształowej czaszki, niezbędnej do tego. Wkrótce potem został zabity przez pirata i asasyna Edwarda Kenwaya.

Kolonialna Ameryka Edytuj

W połowie XVIII wieku w Anglii wielkim mistrzem był Reginald Birch, działający pod przykrywką przedsiębiorcy. Był odpowiedzialny za wzrost wpływów templariuszy w koloniach brytyjskich, gdzie wysłał Haythama Kenwaya, aby z ramienia zakonu nimi zarządzał. Po przyjeździe Haytham zebrał współpracowników, których zrekrutował wcześniej Birch i sam został wielkim mistrzem kolonialnego zakonu.

W 1781 roku w czasie bitwy o fort George, Haythama zabił nowy mentor kolonialnych asasynów, a zarazem jego własny syn – Connor. Jego miejsce zajął więc Charles Lee. Nowy przywódca wiedział, że zakon nie ma przyszłości w Ameryce, dlatego w 1782 roku postanowił wyjechać do Wielkiej Brytanii. Nie zdążył jednak tego zrobić i Connor zabił go.

Rewolucja francuska Edytuj

Na terenie osiemnastowiecznej Francji działał zakon templariuszy rytu paryskiego. W drugiej połowie XVIII wieku jego wielkim mistrzem był François de la Serre. Został on jednak zamordowany w 1789 roku, w wyniku spisku templariuszy pod wodzą wygnanego z zakonu Françoisa-Thomasa Germaina, który po zabójstwie dotychczasowego lidera, zajął jego miejsce. Zaraz po tym, Germain doprowadził do wybuchu rewolucji francuskiej, która pozwalała mu przejąć kontrolę nad Francją. W tym czasie odnalazł także Miecz Edenu. Ostatecznie Germain został zabity w lipcu 1794 roku przez asasyna Arna Doriana.

Czasy współczesne Edytuj

W XX wieku tzw. "Założyciele" stworzyli firmę Abstergo Industries w 1937 roku, która od tego momentu służyła jako przykrywka dla zakonu templariuszy. Od tamtej pory tzw. Wewnętrzne Sanktuarium zaczęło być kolegialnym organem władzy w zakonie, aczkolwiek nadal działają w nim wielcy mistrzowie. W 2014 roku aktywnych było co najmniej trzech wielkich mistrzów: na Kubie, w Meksyku i w Stanach Zjednoczonych. Nie jest to już jednak najwyższy tytuł w zakonie; wielcy mistrzowie odpowiadają przed Strażnikami, ci zaś są podlegli Generałowi Krzyża.

Znani wielcy mistrzowie Edytuj

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki