FANDOM


Bitwa o Yorktown (zaczęła się we wrześniu, a skończyła w październiku 1781 roku) – była ostatnią, większą bitwą podczas rewolucji amerykańskiej. Doszło do niej po bitwie o Cheasepeake. Dowódcą armii kontynentalnej był Jerzy Waszyngton, a armii brytyjskiej Charles Cornwallis.

Przebieg bitwy Edytuj

Po bitwie o Cheaspeake, Francuzi zdobyli panowanie w tejże zatoce, niszcząc przy okazji okręty z zapasami Charlesa Cornwallisa, co przyczyniło się do zwyciężenia armii kontynentalnej.

28 września 1781 roku, francuskie i amerykańskie siły lądowe rozpoczęły oblężenie Yorktown. Były one dwukrotnie większe niż siły Cornwallisa i jeszcze wspierane przez ostrzał z dział okrętów floty francuskiej. Gdyż armia Cornwallisa była bez szans, 17 października Charles podjął rozmowy negocjujące kapitulację jego wojsk, co nastąpiło dwa dni później.

Skutki Edytuj

W wyniku tego oblężenia siedem tysięcy żołnierzy brytyjskich trafiło do niewoli. Armia kontynentalna odbiła Yorktown. Ta porażka przypieczętowała całkowitą przegraną Wielkiej Brytanii w tej wojnie, więc zaczęli rozmowy pokojowe ze Stanami Zjednoczonymi.

Straty Edytuj

Po stronie francusko-amerykańskiej:

  • 72 zabitych spośród 19300 żołnierzy;
  • 190 rannych spośród 19228 żołnierzy.

Po stronie brytyjskiej:

  • 156 zabitych spośród 7500 żołnierzy;
  • 326 rannych spośród 7344 żołnierzy;
  • 7344 żołnierzy wziętych do niewoli.

Ciekawostki Edytuj

  • Podczas tej bitwy walczył pasierb Jerzego Waszyngtona, John Parke Curtis, który zmarł 5 listopada 1781 roku na febrę.